८: अॅडव्होकेट राजसिंहचा डाव
आता स्वच्छ सूर्यप्रकाशासारखे एकेक धागे तिघांच्या समोर होते आणि त्या प्रकरणाबद्दल अंधारात चाचपडण्याची त्यांची वेळ निभावली होती. आता तिघे घाटकोपर येथील सुदर्शनच्या बंगल्यात बसले होते. एरवी कधीतरीच उपयोगात येणारा तो बंगला सुदर्शन आजकाल नेहमीच वापरायला लागला होता. बंगल्याची व्यवस्था पाहण्यासाठी त्याने एक माणूस नेमला होता. त्या प्रशस्त खोलीत आल्यावर सुदर्शनने थ्री-फाइव्हचे पाकीट काढले. एक सिगारेट स्वतः घेतली आणि पाकीट अनिलच्या दिशेने उडवले.
तीरखांसारख्या माणसाला धमकी देणारा असा कोण लंगडा मुंबईत अवतरलाय, याचे त्याला आश्चर्य वाटत होते. त्याच्या डोळ्यांसमोर अनेक लंगडे चेहरे वेगात येऊन नाहीसे होत होते. एक कोडेही मनात तयार होत होते - खरोखरच तो लंगडा असेल की नुसताच नावाचा लंगडा असेल?
“अनिल, तू तीरखांला ओळखतोस?” सिगारेट शिलगावून नाकातून धूर फेकत सुदर्शनने विचारले.
“ओळखतो. सुदर्शन, खरं तर याआधीच तो आपल्या तावडीत सापडायला हवा होता. सलीम तीरखां! भायखळ्यात त्याच्या नावाला मोठे वजन आहे. पैशासाठी तो काहीही करायला तयार होतो. केसाने गळा कापेल एखाद्याचा.”
“तोच लंगडा भालू तर नसेल?”
“अशक्य नाही. जो पैशासाठी कुठलाही मार्ग हाताळतो त्याला हा नवा मार्गसुद्धा शक्य आहे.”
“अनिल, त्याच्या मागे लागायला हवं.”
“समोर जाऊन उभा राहतो त्याच्या!”
“नाही, अनिल. पहिले ह्या प्रकरणात त्याचा काय भाग आहे हे समजून घेऊ. एक आपल्या ताब्यात आहे - मजगे. आता चार राहिलेत. प्रत्येकाने एकेक वाटून घ्यायचा. अजय, तू बच्चनच्या मागे लागायचंस.”
“हो… मी त्याला पाहतो.”
“अनिल, तू तीरखांला संभाळ.”
“चालेल.”
“मी राजसिंहच्या मागे राहतो.”
“ठरलं. सुदर्शन, त्या तिघांनाही धोका आहे असं दिसलं तर ज्याच्यापासून धोका आहे तोही आपोआप समोर येईल. सर्व गूढ संपेल,” अजयने मुद्दा उलगडून ठेवला.
“नाही, अजय. जो इतक्या बेफाम आणि उलट्या काळजाच्या माणसांना उघडउघड धमकी देतो, त्याला इतकं सामान्य ठरवता येणार नाही.”
सुदर्शनचा मुद्दा पटण्यासारखा होता. खरोखर जो तीरखांसारख्या सापाच्या शेपटीवर धोका माहीत असून पाय देतो, त्याची ताकद तशीच अफाट असणार. दोघे काहीच बोलले नाहीत.
“सुदर्शन, शंभू भोसलेचं काय?”
“मी ज्योतिप्रसादला त्याच्यावर नजर ठेवायला सांगणार आहे.”
“छान. ही वाटणी समान झाली.”
“अनिल,अशा वेळी आपल्या हातात ‘ते’ असायला हवं होतं,” सुदर्शन म्हणाला.
“मायक्रोफोन!”
“हो ना! एकमेकांशी संपर्क ठेवता आला असता. एखादा धोक्यात असेल, तर लगेच मदतीला धावून जाता आले असतं.”
“सुदर्शन, तीनची ऑर्डर आजच देऊ?”
“चारची! एक ऑफिसात हवा. ते हेडक्वार्टर आहे!”
***
त्रिकूट घाटकोपरच्या बंगल्यातून बाहेर पडले तेव्हा रात्रीचे साडेअकरा वाजून गेले होते. सकाळी सुदर्शन फोन करून इन्स्पे० ज्योतिप्रसादला शंभू भोसलेवर नजर ठेवायला सांगणार होता. तिघे सुदर्शनच्या रोल्स रॉइसमध्येच होते. अनिलला सुदर्शनने माटुंगा रोडवर सोडले. तो तिथून गाडी घेऊन तीरखाच्या मागे सुटणार होता.
“अनिल, तू त्याच्यासमोर कधीच जाऊ नकोस.”
“नाही. तू काळजी करू नकोस.”
सुदर्शनने रोल्स रॉइस तशीच दादरकडे पिटाळली. अजय टी०टी०च्या नाक्यावर उतरला.
“अजय, बच्चन कुठे राहतो माहीत आहे? ज्योतीला फोन कर. तो पत्ता सांगेल अचूक.”
“चालेल.”
“तीनला मी रिंग देतो घरी. तूही तुझा पराक्रम सांग, अनिता दोघांचा निरोप फिरवेल.”
“डन.”
***
मग क्षणभरही न थांबता सुदर्शनने महालक्ष्मीच्या रोखाने गाडी पिटाळली. त्याला राजसिंहला गाठायचे होते. का कुणास ठाऊक, सर्वांत जास्त हा राजसिंहच महत्त्वाचा वाटत होता सुदर्शनला. एका वकिलाचे डोके होते - कोणताही प्लॅन शिजायला चांगला वाव होता. म्हणूनच सुदर्शनने राजसिंह आपल्या वाटणीला घेतला होता.
ऐकलेला सर्व इतिहास सुदर्शनच्या डोळ्यापुढे चित्रपटातील प्रसंगासारखा उभा राहिला. पावसाळ्यात उगवणाऱ्या छत्रीसारखा राजसिंह अचानक सहा वर्षांपूर्वी मुंबईत आला. आला तेव्हाचा तो आणि आताचा राजसिंह ह्यांत म्हणे जमीन-अस्मानाचे अंतर होते.
अचानक त्याला कुठूनतरी पाण्यासारखा पैसा मिळाला, आणि आज तो कोट्यधीशांच्या घरात वावरत होता. महालक्ष्मी रेसकोर्ससमोर मोक्याच्या जागेवर सात मजली इमारत आणि इमारतीसमोर आठ मजली टोलेजंग ‘शालिमार’ लॉज हे दोन्ही त्याच्या मालकीचे होते. दोन-तीन समारंभांत सुदर्शनची आणि त्याची ओळख झाली होती आणि दोन महिन्यांपूर्वी एका पार्टीत तर तो राजसिंहबरोबर तब्बल दोन तास बोलत बसला होता.
रोल्स रॉइस एका बोळात उभी करून सुदर्शन चालत निघाला तेव्हा त्याने कोटाच्या आतल्या खिशातील सुरा काढून शर्टच्या बाहीजवळ मनगटापाशी ठेवला. एक पिस्तूल मोज्यात सारले आणि दुसरे पॅन्टच्या मागे हिप पॉकेटच्या वर तयार केलेल्या खास खिशात सारले. राजसिंगपासून कधी धोका होईल याचा नेम नव्हता. आता तो सात मजली इमारतीसमोर आला. सर्वांत वरच्या मजल्यावर लाईट जळत होता, म्हणजे अॅड० राजसिंह अजून जागाच होता. सहा रूम्सचा तो प्रशस्त ब्लॉक तो स्वत: एकटा वापरत होता.
आता सुदर्शनच्या मनात विचार घोळू लागला. राजसिंहला जबरदस्त धक्का द्यावा लागणार, कारण त्याशिवाय हे प्रकरण काय रंग घेणार हे समजणार नव्हते. त्या विचाराबरोबरच त्याने समोरच्या इराण्याच्या हॉटेलात प्रवेश केला. डिरेक्टरीत त्याला राजसिंहचा फोन नंबर मिळायला वेळ लागला नाही. रीसिव्हर उचलून त्याने नंबर फिरवला.
“हॅलो, राजसिंह का?”
“हो. कोण बोलतंय?” पलीकडून राजसिंहचा आवाज झाला. त्या आवाजात थोडी भीती जाणवत होती. घाबरलेला माणूस जसा जोरात श्वासोच्छ्वास करतो तसा धाप लागल्यासारखा आवाज होता.
“मी सुदर्शन मोहिते.”
“बोला मोहिते. काय काढलंत ह्या वेळेला?” आश्चर्यात राजसिंह बोलला.
“वकीलसाहेब, मला तुम्हांला अर्जन्ट भेटायचंय.”
“का?”
“एक केस आत्ताच माझ्याकडे आलीय. तुमचा त्या केसशी संबंध आहे असा पुरावा पुढे आलाय.”
“कसली केस?”
“ते मी समक्ष भेटीत सांगेन.”
“सकाळी भेटलं तर बरं होईल असं मला वाटतं.”
“नाही वकीलसाहेब, पुरावा इतका सबळ आहे की कोणत्याही क्षणी पोलीस तुमच्या दारावर टकटक करतील.”
“पोलीस?” आश्चर्याने राजसिंह जवळ जवळ किंचाळलाच.
“हो, मैत्रीचे संबंध पडले आपले, म्हटलं तुम्हांला सावध करावं.”
“तुम्ही लगेच या.”
“येतो.”
सुदर्शनची मात्रा बरोबर लागू पडली होती. दहा मिनिटांत तो मस्तपैकी डबल कॉफी ढोसून तयार झाला आणि बरोबर पंधरा मिनिटांनी त्याने जिना चढून राजसिंहच्या फ्लॅटची बेल दाबली. त्याला वाट पाहावी लागली नाही, स्वतः राजसिंहनेच दार उघडले.
“या मोहिते. मी वाटच पाहत होतो तुमची,” जरी हसून राजसिंहने सुदर्शनचे स्वागत केले, तरी तो घाबरल्याचे त्याचा चेहरा स्पष्ट सांगत होता. दोघे आत जाऊन एका हॉलमध्ये प्रशस्त कोचावर बसले.
“हं. बोला मोहिते. कसली केस?”
“राजसिंह, तुमचा आणि मालिनी पानसेचा संबंध काय?” सुदर्शनने सरळ-सरळ बाँब टाकला.
“कोण पानसे?” वरून शांत चेहरा दाखवत असला, तरी मालीचे नाव घेतल्याबरोबर राजसिंह कमालीचा हादरला.
“राजसिंह, मी मित्र म्हणून तुमच्याकडे आलोय याचा विचार करा. दुसरा कुणी असता तर पुरावा घेऊन कमिशनरांच्या ऑफिसात शिरला असता,” सुदर्शनने आणखी एक धक्का दिला.
“मोहिते, तुमची काहीतरी चूक होतेय.”
“तसं समजा. पण तीरखां, माजगे, बच्चन आणि शंभू भोसले यांचीही नावं तुमच्याबरोबर आहेत. अजूनही तुम्हांला काही म्हणायचं नाही का?”
“ही माणसं कोण?” एका क्षणात स्वतःला सावरून राजसिंह सावध झाला होता.
“तुम्ही ओळखता त्यांना राजसिंह, आज सहा वाजल्यापासून इन्स्पेक्टर ज्योतिप्रसाद तुमच्यामागे होता. नऊला तुम्ही त्यांच्याबरोबर रिट्झमध्ये डिनर घेत होता.”
“तुम्ही पोलिसांना रिपोर्ट केलात की काय?”
“नाही.”
“मोहिते, तुम्ही इथं का आलात?”
“तुम्हांला सल्ला देण्यासाठी. राजसिंह, कोणत्याही क्षणी पोलीस तुमच्या पाठीवर हात ठेवतील.”
“कोणत्या आरोपावरून?”
“तेही तुम्हांला माहीत आहे.”
“मोहिते, तुम्ही काय बोलताय? तुमचा काहीतरी गैरसमज तरी होतोय, किंवा तुम्हांला काही विपरीत माहिती मिळालीय. मी कुणाही मालिनी पानसेला ओळखत नाही.” राजसिंह इतके बेमालूम नाटक वठवत होता, की कुणालाही वाटावे हा निर्दोष आहे.
“बरं! राजसिंह, माजगे सध्या अटकेत आहे.”
क्षणभर राजसिंहचा चेहरा भयानक बनला. त्याच्या हाताच्या मुठी आवळल्या गेल्या. नंतर मात्र तो कमालीचा शांत झाला.
“मोहिते, तुमचं काम झालं?”
“नाही. राजसिंह मला तुमचा शब्द हवाय.”
“कशाबद्दल?”
“तुम्ही मला स्पष्टपणे सर्व प्रकरण उलगडून सांगितलंत तर मी माझ्या हाताने पुरावा दाबून ठेवीन. मात्र कोणताही आडपडदा न ठेवता मला सर्व समजायला हवं.”
“छान, मोहिते तुम्ही नट झाला असतात तर फार पैसे कमावले असतेत.”
“राजसिंह, तुमची तयारी नाही तर?”
“हो, माझा संबंध नाही तर मी काय सांगणार!”
“बराय राजसिंह, तुमची मर्जी.”
सुदर्शन दाराकडे निघाला होता तो अचानक वळला. त्याला खडा टाकून शेवटचा अंदाज करायचा होता.
“राजसिंह… लंगडा भालू कोण?”
भीतीने काळानिळा पडलेला राजसिंह नुसताच पाहत राहिला सुदर्शनकडे.
त्याच क्षणी सुदर्शनची खात्री पटली की राजसिंह हा लंगडा भालू नाही. गर्रकन वळून तो बाहेर पडला आणि राजसिंह राहत असलेल्या इमारतीच्या बाहेर आला.
तेव्हाच एक काळी छाया अंधारातून जिन्याच्या वळचणीतून बाहेर येऊन पाय ओढत जिना उतरत होती, पण त्याला ती दिसली नाही.